Dobór płyty tarasowej zaczynamy zwykle od wzoru. Jednak o jej trwałości decyduje grubość, dlatego należy na nią zwrócić uwagę wybierając płyty gresowe na taras. Na zewnątrz muszą być odporne na trudne warunki – zamarzanie i odmarzania, zawilgocenie, nasłonecznienie oraz obciążenia punktowe od mebli i donic. Dlatego grubość gresu, należy rozpatrywać w powiązaniu z technologią montażu, sztywnością podłoża i detalami odprowadzania wody.
Jaka jest normalna grubość płytki na taras?
W płytach przeznaczonych na tarasy najczęstszym wyborem są o grubości 20 mm. Taki przekrój zapewnia sztywność potrzebną przy użytkowaniu i pozwala ograniczyć ugięcia, szczególnie na podparciach punktowych. Drugą grupą są płyty 30 mm, wybierane tam, gdzie przewiduje się większe obciążenia, częste uderzenia w krawędzie albo mniej korzystny rozkład podpór. Przy formatach płyt gresowych 60x60 cm lub większych warto zawsze kontrolować ugięcia na podporach oraz stosować dodatkowe podparcie narożników płyt lokalnie.
Różnice między 20 a 30 mm nie sprowadzają się do większej masy. Grubsza płyta lepiej znosi obciążenia przy narożnikach i krawędziach, jest mniej podatna na wyszczerbienia podczas montażu oraz łatwiej utrzymuje płaszczyznę przy dłuższych rozpiętościach między podporami. Z drugiej strony 30 mm zwiększa ciężar posadzki, co ma znaczenie przy ocenie nośności tarasu nad pomieszczeniem oraz przy organizacji transportu i przenoszenia elementów na budowie.
Jaka grubość płyt na taras w zależności od sposobu ułożenia?
Właściwość doboru płyty gresowej zależy przede wszystkim od tego, czy płyty będą klejone do podkładu, układane na podsypce, czy montowane na wspornikach. Wsporniki tarasowe (podparcie punktowe) – między podporami płyta może się minimalnie uginać, dlatego ważna jest jej sztywność i odporność na zginanie. Najczęściej stosuje się 20 mm, ale przy dużych formatach i licznych docinkach bezpieczniej jest zagęścić podpory, szczególnie pod narożnikami i w strefach komunikacyjnych.
W przypadku podsypki drenażowej obciążenia rozkładają się na większej powierzchni, jednak tylko wtedy, gdy warstwy są równo zagęszczone, a obrzeża stabilizują układ. Dla 20 mm warunkiem jest brak pustek pod płytą; miejscowe zapadnięcia szybko powodują różnice poziomów między sąsiednimi płytami i pękanie spoin.
Klejenie do płyty betonowej – tutaj płyta ma szansę uzyskać pełne podparcie, ale pod warunkiem poprawnej hydroizolacji, zachowania spadków i zastosowania elastycznych zapraw. Grubość 20 mm sprawdza się w większości realizacji, natomiast 30 mm będzie uzasadnione przy wyjątkowo intensywnym użytkowaniu lub przy detalach narażonych na uderzenia.
Jaką grubość ma gres z klejem?
Grubość gresu z klejem liczy się jako sumę grubości płyty i warstwy zaprawy po dociśnięciu. W tarasach klejonych warstwa robocza kleju wynika z wielkości zębów pacy, równości podkładu i zastosowania smarowania kombinowanego (klej na podłożu oraz cienka warstwa na spodzie płyty). Należy pamiętać, że wysokość zęba nie jest równa docelowej grubości kleju – po osadzeniu płyty grzbiety zaprawy ulegają ściśnięciu.
Przykładowo, przy płycie 20 mm i dobrze przygotowanym podkładzie grubość gresu z klejem zwykle mieści się w przedziale około 25-30 mm, zależnie od zaprawy i geometrii podłoża. Jeżeli podkład ma większe odchyłki, lepiej wyrównać go wcześniej warstwą spadkową lub masą naprawczą, zamiast zwiększać grubość kleju na dużej powierzchni. Zbyt gruba warstwa może pogarszać stabilność i wydłużać czas wiązania, a w skrajnych przypadkach sprzyjać powstawaniu pustek.
W obliczeniach wysokości nie pomijaj elementów, które zajmują milimetry przy progu: profil okapowy, ewentualne odwodnienie liniowe oraz wymagany spadek. Jeżeli taras ma odprowadzać wodę bez zastoisk, spadek powinien być przewidziany w podkładzie, a nie korygowany klejem. Dodatkowo uwzględnij docelową grubość fugi, zwłaszcza przy profilach brzegowych i odpływach.
Czy gres 6 mm jest dobry na taras?
W standardowych układach – nie. Taka grubość nie zapewnia sztywności potrzebnej przy zmianach temperatury i obciążeniach punktowych, a na wspornikach ryzyko pęknięcia rośnie szybko. Cienka płyta jest też bardziej wrażliwa na minimalne nierówności podkładu oraz na niepełne wypełnienie klejem, ponieważ lokalne koncentracje naprężeń powstają w wąskich strefach.
Wyjątkiem są rozwiązania systemowe, w których cienka okładzina jest trwale zespolona z nośnym podkładem i pracuje jak element warstwowy. Wymaga to ścisłego trzymania się zaleceń producenta systemu, kontroli podłoża oraz pełnego podparcia. Jeżeli celem jest taras odporny na codzienne użytkowanie i łatwy w serwisie, bezpieczniejszym wyborem pozostają płyty 20 lub 30 mm.
Co sprawdzić przed wyborem grubości płyt gresowych?
Poza samą wartością w milimetrach ważna jest tolerancja grubości, ponieważ wpływa na poziomowanie i równość fug. Warto też zweryfikować parametry związane z bezpieczeństwem na mokrej powierzchni (klasa antypoślizgowości), nasiąkliwość i deklarację mrozoodporności. Przy montażu na wspornikach sprawdza się również zalecany rozstaw podpór dla danego formatu. Jeśli taras ma strefy schodów lub krawędzie wykończone okapnikiem, dobrze uwzględnić odporność krawędzi na uszkodzenia oraz sposób fazowania.
Ostatni element to dylatacje. Taras jest narażony na rozszerzalność termiczną, dlatego szczeliny obwodowe przy ścianach i przeniesienie dylatacji konstrukcyjnych z podłoża są obowiązkowe. W większych polach roboczych potrzebne są także dylatacje pośrednie, rozmieszczone zgodnie z projektem i zaleceniami systemu klejenia.
Na tarasie nie da się wskazać jednej wartości na każdy przypadek. Standard 20 mm sprawdza się w większości realizacji, o ile konstrukcja zapewnia stabilne podparcie i skuteczne odprowadzenie wody. 30 mm jest uzasadnione tam, gdzie obciążenia są wyższe albo detale zwiększają ryzyko uszkodzeń. Istotne jest policzenie warstw i zaplanowanie montażu tak, aby grubość płyty współgrała z podłożem, klejem, dylatacjami oraz spadkiem.
Czytaj także: Co zrobić, żeby płytki na tarasie nie odpadały? Czym przykleić odpadającą płytkę?