Wsporniki regulowane pozwalają wykonać równą nawierzchnię bez klejenia płyt do podłoża, ale ich dobór nie powinien zaczynać się od przypadkowego zakresu z katalogu. Najpierw trzeba ustalić docelowy poziom tarasu, sprawdzić najniższy i najwyższy punkt podłoża oraz uwzględnić grubość płyt. Dopiero z tych danych wynika, jak dobrać wsporniki tarasowe, żeby regulacja rzeczywiście wystarczyła na całej powierzchni.
Od czego zależy wysokość wsporników tarasowych?
Najważniejszy jest dystans pomiędzy podłożem a spodem gotowej płyty. Jeśli taras ma dojść do określonego poziomu przy drzwiach, stopniu albo krawędzi ogrodu, trzeba zmierzyć tę różnicę w kilku miejscach. Jedna wartość zmierzona przy ścianie nie wystarczy, ponieważ podłoże powinno mieć spadek, a stare tarasy i balkony często mają również lokalne nierówności.
Wysokość wsporników tarasowych trzeba więc policzyć osobno dla punktu najwyższego i najniższego. Jeżeli w jednym miejscu do dyspozycji jest 18 mm, a kilka metrów dalej 45 mm, jeden model o bardzo wąskim zakresie regulacji nie obsłuży całej powierzchni. Wtedy stosuje się wsporniki z różnych przedziałów wysokości albo rozwiązania systemowe umożliwiające przejście pomiędzy zakresami.
Warto przy tym pamiętać o grubości samej płyty. Przy gresie 2 cm poziom górnej powierzchni będzie o 20 mm wyżej niż poziom, na którym kończy się wspornik. To szczególnie ważne przy niskich progach tarasowych.
Jak zmierzyć potrzebny zakres regulacji wsporników?
Najprościej wyznaczyć docelową płaszczyznę gotowego tarasu i zmierzyć od niej odległość do podłoża w kilku punktach. Do pomiarów można wykorzystać długą łatę z poziomicą, niwelator laserowy albo poziomicę laserową. Im większy taras, tym bardziej opłaca się wykonać gęstszą siatkę pomiarową.
Przykład: jeśli po odjęciu grubości płyty w najwyższym punkcie zostaje 16 mm, a w najniższym 66 mm, potrzebny będzie system obejmujący cały ten przedział. W ofercie TarasyGresowe.pl dostępne są wsporniki tarasowe od bardzo niskich modeli po warianty przeznaczone do znacznie wyższych konstrukcji.
Nie warto wybierać modelu dokładnie „na styk”. Dobrze zostawić niewielki zapas regulacji, ponieważ rzeczywista powierzchnia może różnić się o kilka milimetrów od pomiaru, a podczas układania trzeba jeszcze skorygować poziom poszczególnych płyt.
Niski taras – kiedy wystarczy zakres 15–19 mm?
Przy renowacji, gdy podłoże jest stosunkowo równe i nie można mocno podnieść poziomu nawierzchni, potrzebne są niskie podpory. Wspornik tarasowy regulowany 15–19 mm pozwala skorygować kilka milimetrów różnicy wysokości. Producent podaje dla tego modelu zakres od 15 do 19 mm, a separatory tworzą szczelinę 3 mm pomiędzy płytami.
Taki zakres ma sens wtedy, gdy podłoże jest już wykonane dokładnie i wymaga jedynie niewielkiej korekty. Nie rozwiąże natomiast różnicy kilku centymetrów pomiędzy przeciwległymi częściami tarasu.
Kiedy potrzebne są wyższe wsporniki?
Jeżeli przestrzeń pod płytami ma być większa, można sięgnąć po modele o szerszym zakresie. Przykładem jest wspornik regulowany 40–70 mm. Przy jeszcze większym podniesieniu nawierzchni dostępne są kolejne wysokości, np. 70–120 mm.
Wyższa konstrukcja przydaje się nie tylko przy dużych różnicach poziomu. Przestrzeń pod płytami może być potrzebna do poprowadzenia przewodów, odwodnienia albo innych instalacji. Nie oznacza to jednak, że warto podnosić taras bardziej niż wymaga tego projekt. Im większa wysokość konstrukcji, tym ważniejsze stają się prawidłowe rozmieszczenie podpór, stabilność krawędzi i zgodność całego układu z zaleceniami producenta.
Jakie wsporniki pod płyty tarasowe 60 × 60 cm?
Sam format płyty nie określa potrzebnej wysokości wspornika. Decyduje o rozmieszczeniu podpór, natomiast zakres regulacji wynika z geometrii tarasu. Dlatego pytanie jakie wsporniki pod płyty tarasowe trzeba rozdzielić na dwie kwestie: ile punktów podparcia potrzeba oraz na jakiej wysokości mają się znaleźć.
Dla konkretnej płyty należy sprawdzić zalecenia producenta dotyczące sposobu podparcia, zwłaszcza przy dużych formatach i miejscach narażonych na większe obciążenia. Inaczej planuje się środek spokojnie użytkowanego tarasu, a inaczej obrzeża, stopnie czy strefę pod ciężkimi elementami wyposażenia.
Nie należy też kompensować dużych błędów podłoża przez ustawienie jednego wspornika na skrajnym końcu regulacji, a sąsiedniego na przeciwnej granicy zakresu bez sprawdzenia stabilności całej nawierzchni. Lepiej dobrać system tak, żeby większość podpór pracowała w komfortowym zakresie regulacji.
Czy spadek podłoża trzeba niwelować wspornikami?
Taras wentylowany może mieć poziomą powierzchnię użytkową mimo spadku znajdującego się niżej podłoża. Spadek jest potrzebny do odprowadzania wody z warstwy pod płytami, natomiast górną płaszczyznę można wypoziomować poprzez regulację wysokości podpór.
To właśnie dlatego wsporniki tarasowe regulowane sprawdzają się na podłożach, na których różnica poziomów jest celowa. Nie należy jednak „usuwać” spadku konstrukcyjnego samego podłoża. Woda nadal musi mieć drogę odpływu w kierunku wpustu, krawędzi lub innego zaprojektowanego odwodnienia.
Przed montażem warto więc sprawdzić nie tylko wysokości, ale również kierunek odpływu. Jeżeli w podłożu są zastoiska albo spadek prowadzi wodę w stronę budynku, przykrycie problemu tarasem na wspornikach nie naprawi przyczyny.
Najczęstszy błąd: wybór wsporników przed pomiarem
Kupowanie podpór wyłącznie na podstawie informacji, że taras ma zostać „podniesiony o około 5 cm”, często kończy się koniecznością wymiany części elementów. Różnica pomiędzy 5 cm przy jednym punkcie a 7 cm w drugim może już oznaczać potrzebę użycia innego zakresu.
Dlatego przed zamówieniem warto zapisać minimalną i maksymalną wymaganą wysokość konstrukcji, odjąć grubość płyt i dopiero wtedy sprawdzić dostępne warianty. Jeżeli zakresy nachodzą na siebie lub tworzą płynne przejście, łatwiej dopasować podpory do rzeczywistej geometrii podłoża.
Jak dobrać wsporniki tarasowe w praktyce?
Najpierw ustal wysokość gotowej posadzki. Następnie zmierz różnicę pomiędzy tą płaszczyzną a podłożem w wielu punktach, odejmij grubość płyt i określ najmniejszą oraz największą potrzebną wysokość podpory. Dopiero na tej podstawie wybierz zakres regulacji wsporników.
Niski model sprawdzi się przy niewielkiej przestrzeni montażowej i równym podłożu, a wyższe warianty będą potrzebne tam, gdzie trzeba skompensować większy spadek albo pozostawić przestrzeń techniczną. Dobrze dobrany wspornik nie ma „ratować” błędów konstrukcyjnych. Jego zadaniem jest precyzyjne ustawienie płyt na wcześniej prawidłowo przygotowanym i odwodnionym podłożu.
Czytaj także: