Wysokość tarasu względem domu i ogrodu wpływa nie tylko na jego wygląd. Od tego zależy sposób wykonania konstrukcji, rozwiązanie strefy przy drzwiach, odprowadzanie wody, liczba stopni oraz dobór technologii montażu nawierzchni. Nie ma więc jednego wariantu odpowiedniego dla każdego budynku – poziom tarasu powinien wynikać z konstrukcji domu, ukształtowania działki i wybranej metody wykonania nawierzchni.
Co właściwie oznacza taras zlicowany?
Najczęściej mówi się tak o tarasie, którego nawierzchnia znajduje się na poziomie zbliżonym do podłogi wewnątrz domu. Dzięki temu pomiędzy salonem a tarasem nie powstaje wyraźny stopień. Takie rozwiązanie dobrze sprawdza się przy dużych przeszkleniach i szerokich drzwiach tarasowych, ponieważ wizualnie łączy obie przestrzenie.
Niski próg wymaga jednak dobrze zaprojektowanego detalu przy drzwiach. Woda nie może spływać w kierunku budynku ani zatrzymywać się przy ramie. Spadek warstw znajdujących się pod nawierzchnią powinien prowadzić wodę od ściany domu w kierunku krawędzi, odpływu lub odwodnienia liniowego. Przy niskim progu szczególnie istotna jest również ciągłość hydroizolacji i prawidłowe połączenie jej ze strefą drzwi.
Zlicowanie nie oznacza więc, że wszystkie warstwy konstrukcji są poziome. Równa może być widoczna nawierzchnia, podczas gdy znajdująca się niżej hydroizolacja zachowuje spadek potrzebny do odprowadzania wody. Jest to szczególnie łatwe do wykonania w systemie tarasu wentylowanego, gdzie płyty spoczywają na wspornikach, a woda przedostaje się przez szczeliny i odpływa po warstwie znajdującej się pod nimi.
Kiedy taras na podwyższeniu ma więcej sensu?
Taras na podwyższeniu często wynika bezpośrednio z bryły budynku. Jeżeli posadzka parteru znajduje się wyżej niż teren wokół domu, obniżanie tarasu tylko po to, aby znalazł się bliżej poziomu ogrodu, oznaczałoby konieczność wykonania dodatkowych stopni przy wyjściu z budynku.
Podwyższona konstrukcja może być też przydatna na działce ze spadkiem. Zamiast dopasowywać całą nawierzchnię do zmieniającej się wysokości gruntu, można wyprowadzić jeden poziom użytkowy, a różnicę wysokości rozwiązać konstrukcyjnie. W przypadku systemu wspornikowego zakres regulacji podpór pozwala korygować wysokość poszczególnych punktów podparcia płyt. Oferta wsporników obejmuje zarówno niewielkie zakresy regulacji, jak i modele pozwalające znacznie podnieść nawierzchnię.
Trzeba jednak pamiętać o krawędzi tarasu. Jeżeli nawierzchnia znajduje się wyraźnie powyżej ogrodu, trzeba zaplanować zejście, stopnie oraz wykończenie boków konstrukcji. Im większa różnica poziomów, tym bardziej rozwiązanie to wpływa na komunikację pomiędzy tarasem a trawnikiem lub pozostałą częścią działki.
Taras zlicowany z salonem – kiedy warto go wybrać?
Taras na poziomie podłogi wewnętrznej jest praktyczny przede wszystkim wtedy, gdy ma pełnić funkcję bezpośredniego przedłużenia strefy dziennej. Brak dużej różnicy wysokości ułatwia przemieszczanie się pomiędzy pomieszczeniem a tarasem.
Nie warto jednak ustalać wysokości nawierzchni wyłącznie na podstawie dolnej krawędzi drzwi. Najpierw trzeba uwzględnić miejsce na hydroizolację, spadek, system odprowadzania wody oraz wybraną technologię montażu płyt. Przy bardzo niskim progu dobrym rozwiązaniem może być odwodnienie liniowe umieszczone w strefie wejściowej.
Jeżeli planowane są płyty gresowe na wspornikach, łatwiej oddzielić poziom widocznej posadzki od poziomu warstwy odprowadzającej wodę. Regulacja podpór umożliwia ustawienie górnej powierzchni płyt, podczas gdy pod nimi pozostaje przestrzeń potrzebna do odpływu wody i cyrkulacji powietrza.
Czy taras na wspornikach może być zlicowany z progiem?
Tak, pod warunkiem że dostępna wysokość pozwala zmieścić konstrukcję. W systemie wentylowanym płyty nie są przyklejane do podłoża. Spoczywają na punktowych podporach, a regulacja wsporników pozwala ustawić docelowy poziom nawierzchni. Dzięki temu system może służyć zarówno do niewielkiego skorygowania wysokości, jak i wykonania bardziej podniesionej konstrukcji.
Przy małej różnicy poziomów można wykorzystać np. wspornik tarasowy regulowany 15–19 mm. Taki zakres jest przeznaczony do sytuacji, w których płyty wymagają jedynie niewielkiego podniesienia nad przygotowanym podłożem. Przy większej wysokości należy dobrać wsporniki o odpowiednio większym zakresie regulacji.
Do systemów wspornikowych stosuje się odpowiednio sztywne płyty zewnętrzne. Na tarasach popularne są modele o grubości 20 mm, ponieważ taki przekrój może być stosowany przy podparciu punktowym. Przykładem może być płyta gresowa WOOD 60 × 60 cm o grubości 2 cm, dostępna w wariantach beige i brown.
A może taras zlicowany z ogrodem?
Drugim rozwiązaniem jest obniżenie tarasu do poziomu terenu. Tak wykonana nawierzchnia łatwo łączy się ze ścieżkami i trawnikiem, ponieważ nie wymaga wysokich stopni na krawędzi. Trzeba jednak wtedy rozwiązać różnicę pomiędzy poziomem tarasu a podłogą domu. Jeśli parter znajduje się wyżej, stopień lub kilka stopni pojawi się przy wyjściu z budynku.
Taki układ może mieć sens, gdy taras ma być bardziej częścią ogrodu niż przedłużeniem salonu. Warto jednak zwrócić uwagę na odpływ wody przy styku nawierzchni z gruntem. Woda powinna mieć możliwość swobodnego opuszczenia konstrukcji, a warstwy znajdujące się pod płytami muszą być dobrane do zastosowanej technologii.
Taras na podwyższeniu czy zlicowany – co wybrać?
Najlepiej zacząć od trzech poziomów: podłogi w domu, progu drzwi tarasowych i docelowego terenu w ogrodzie. Dopiero ich porównanie pokazuje, czy bardziej logiczny będzie taras na podwyższeniu, nawierzchnia zlicowana z salonem czy taras obniżony do poziomu ogrodu.
Jeżeli najważniejsze jest wygodne przejście z salonu, warto dążyć do ograniczenia różnicy wysokości przy drzwiach, jednocześnie rozwiązując odwodnienie strefy progowej. Jeśli dom stoi wysoko względem działki, podwyższony taras może pozwolić zachować jeden poziom przy wyjściu, ale wymaga zaplanowania zejścia do ogrodu. Przy działce niemal płaskiej i nisko położonym parterze łatwiejsze może być natomiast połączenie nawierzchni z poziomem terenu.
Najgorszym rozwiązaniem jest ustalenie wysokości dopiero po wykonaniu podbudowy. Poziom tarasu powinien być jednym z pierwszych parametrów projektu, ponieważ wpływa na spadki, odwodnienie, hydroizolację, wysokość konstrukcji oraz sposób wykończenia krawędzi. Dopiero później warto wybierać płyty, wsporniki i pozostałe elementy nawierzchni.
Czytaj także: KOSTKA BRUKOWA BETONOWA CZY GRANITOWA? JAK WYBRAĆ NAWIERZCHNIĘ PRZED DOM?